ശ്രീലങ്കയിലേക്കുള്ള സ്വപ്നയാത്ര
വിമാനം കൊളംബോയിൽ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്ത സന്തോഷമായിരുന്നു മനസ്സിൽ. ഏറെ നാളായി കാണണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ഒരു രാജ്യത്ത് ഒടുവിൽ ഞാൻ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഇമിഗ്രേഷൻ നടപടികൾ പൂർത്തിയാക്കി വിമാനത്താവളത്തിന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ്, ശ്രീലങ്കക്കാരനായ ഒരു സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞ കാര്യം ഓർമ്മവന്നു. ആദ്യം PickMe ആപ്പ് ഡൗൺലോഡ് ചെയ്യണം. Uber പോലെയുള്ള ഒരു ടാക്സി ബുക്കിംഗ് ആപ്പാണ് PickMe.
വിമാനത്താവളത്തിന് പുറത്തുവന്ന ഉടൻ PickMe വഴി ഒരു കാർ ബുക്ക് ചെയ്തു. പത്തോ പതിനഞ്ചോ മിനിറ്റിനകം ഡ്രൈവർ എത്തി.
കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഞാൻ ചെന്നൈയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്നു. ആ സമയത്ത് കുറച്ച് തമിഴ് പഠിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മലയാളവുമായി സാമ്യമുള്ള ഭാഷയായതിനാൽ പഠിക്കാനും വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. ശ്രീലങ്കയിലും തമിഴ് സംസാരിക്കുന്നവരുണ്ടെന്ന് അറിയാമായിരുന്നതിനാൽ അവിടെ ചെന്നാൽ കുറച്ചെങ്കിലും തമിഴിൽ സംസാരിക്കാമല്ലോ എന്നൊരു സന്തോഷവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഡ്രൈവറെ കണ്ടപ്പോൾ തമിഴിൽ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന് തമിഴ് അറിയില്ലായിരുന്നു. കുറച്ച് ഇംഗ്ലീഷും സിംഹളയുമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഷ. സംസാരിക്കാൻ അതൊന്നും വലിയ തടസ്സമായില്ല.
കാറിൽ കയറി യാത്ര തുടങ്ങി. കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
ഇത് ശ്രീലങ്കയിലേക്കുള്ള ആദ്യ യാത്രയാണോ?
ഞാൻ അതെ എന്ന് പറഞ്ഞു.
അഞ്ച് മിനിറ്റ് പോലും കഴിഞ്ഞില്ല, അദ്ദേഹം വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
ആദ്യം പെട്രോൾ നിറയ്ക്കണം.
എനിക്കും അതിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും തോന്നിയില്ല. എന്നാൽ പെട്രോൾ പമ്പിന് മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ശരിക്കും ഞെട്ടി.
നീണ്ട വാഹനനിര.
ഡ്രൈവർ ക്യൂവിന്റെ ഏറ്റവും പിന്നിൽ വാഹനം നിർത്തി.
ഇത്രയും വലിയ ക്യൂ എന്തിനാണ്? ഞാൻ ചോദിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് ശ്രീലങ്കയിൽ അന്ന് നിലനിന്നിരുന്ന ഇന്ധനക്ഷാമത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്. വാഹനങ്ങളുടെ രജിസ്ട്രേഷൻ നമ്പറിന്റെ അവസാന അക്കമനുസരിച്ച് പെട്രോൾ നിറയ്ക്കാൻ ദിവസങ്ങൾ നിശ്ചയിച്ചിരുന്ന സമയമായിരുന്നു അത്. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായാണ് ഇത്തരമൊരു സംവിധാനം നേരിൽ കാണുന്നത്.
അദ്ദേഹം മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി പറഞ്ഞു. കാറിൽ വിദേശ സഞ്ചാരികളുണ്ടെന്ന് പെട്രോൾ പമ്പിലെ ജീവനക്കാർ കണ്ടാൽ ഒന്നും ചോദിക്കാതെ ടാങ്ക് മുഴുവൻ നിറച്ചുതരുമത്രേ. വിദേശ സന്ദർശകർക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകരുതെന്നാണ് അവരുടെ ആഗ്രഹമെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
ക്യൂ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വഴിയോരത്ത് ഒരു ചെറിയ ചായക്കട കണ്ടു. രാവിലെ മുതൽ ഒന്നും കഴിച്ചിരുന്നില്ല. നല്ല വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അവിടെ കാർഡ് സ്വീകരിക്കുമോ? ഞാൻ ചോദിച്ചു.
ഇല്ല. നിങ്ങൾക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ പണം തരാം. വഴിയിൽ ATM-ൽ നിന്ന് എടുത്ത് തന്നാൽ മതി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ വാക്കുകൾ ഇന്നും ഞാൻ മറന്നിട്ടില്ല. പരിചയമില്ലാത്ത ഒരു വിദേശ യാത്രക്കാരനോട് പണം വാഗ്ദാനം ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹം കാണിച്ച മനസ്സ് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ലജ്ജ കാരണം ഞാൻ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.
ശ്രീലങ്കയിലേക്ക് വരുന്നതിന് മുമ്പ് ദുബായിൽ നിന്ന് കുറച്ച് ശ്രീലങ്കൻ രൂപ മാറ്റിയെടുക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. എക്സ്ചേഞ്ചിൽ ആവശ്യത്തിന് ശ്രീലങ്കൻ രൂപ ലഭ്യമല്ലായിരുന്നു. അപ്പോൾ എന്റെ ശ്രീലങ്കക്കാരനായ സുഹൃത്തിനോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ, USD കൊണ്ടുവന്നാൽ മതിയെന്നും കൊളംബോയിലെത്തിയ ശേഷം ശ്രീലങ്കൻ രൂപയായി മാറ്റിയെടുക്കാമെന്നുമായിരുന്നു അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്.
അതുകൊണ്ട് കുറച്ച് USD കൈയിൽ കരുതിയാണ് ഞാൻ ശ്രീലങ്കയിലെത്തിയത്. എന്നാൽ അപ്പോഴും അത് ശ്രീലങ്കൻ രൂപയായി മാറ്റിയിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ചായക്കടയിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങാൻ എന്റെ കൈയിൽ പ്രാദേശിക കറൻസി ഇല്ലാതിരുന്നത്.
ആ നിമിഷം ശ്രീലങ്കക്കാരെക്കുറിച്ച് മനസ്സിൽ ഒരു നല്ല ചിത്രം രൂപപ്പെട്ടു.
ഒരു രാജ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ആദ്യ അഭിപ്രായം പലപ്പോഴും വിമാനത്താവളത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന നിമിഷം മുതൽ രൂപപ്പെടാൻ തുടങ്ങും. അവിടെ കണ്ടുമുട്ടുന്ന ആളുകളും അവരുടെ പെരുമാറ്റവുമെല്ലാം ആ രാജ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടിനെ സ്വാധീനിക്കും.
എന്റെ ശ്രീലങ്കൻ യാത്രയുടെ തുടക്കം അങ്ങനെ ഒരു നല്ല മനുഷ്യനോടൊപ്പമായിരുന്നു.
അന്ന് നല്ല ചൂടായിരുന്നു. പിന്നിലെ സീറ്റിൽ ഇരുന്ന് വിയർക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ ഡ്രൈവറോട് ചോദിച്ചു.
ഞാൻ മുന്നിൽ ഇരുന്നോട്ടേ?
അദ്ദേഹം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സമ്മതിച്ചു.
ഒടുവിൽ ഏകദേശം ഒന്നര മണിക്കൂറിന് ശേഷമാണ് പെട്രോൾ നിറയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്.
സത്യത്തിൽ എന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ചിന്തയും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ കയറ്റുന്നതിന് മുമ്പ് പെട്രോൾ നിറച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ ഒന്നര മണിക്കൂർ ലാഭിക്കാമായിരുന്നില്ലേ? അന്നത്തെ സാഹചര്യം മനസ്സിലായപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്താനും തോന്നിയില്ല.
അതിനുശേഷം ഹോട്ടലിലേക്കുള്ള യാത്ര തുടർന്നു. വഴിയിൽ ഒരു വലിയ റസ്റ്റോറന്റിന്റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
ഇവിടെ കാർഡ് സ്വീകരിക്കും. വേണമെങ്കിൽ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് പോകാം.
ഞാൻ ക്ഷീണിതനായിരുന്നതിനാൽ നേരെ ഹോട്ടലിലേക്ക് പോകാനാണ് തീരുമാനിച്ചത്.
അവിടെവെച്ചാണ് മറ്റൊരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്. ശ്രീലങ്കയിൽ അന്നത്തെ സമയത്ത് മിക്ക ചെറിയ കടകളിലും കാഷ് മാത്രമാണ് സ്വീകരിച്ചിരുന്നത്. ഇന്ത്യയിൽ ഇന്ന് ചെറിയ ചായക്കട മുതൽ വലിയ വ്യാപാര സ്ഥാപനങ്ങൾ വരെ UPI ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഡിജിറ്റൽ പേയ്മെന്റുകൾ സാധാരണമായിക്കഴിഞ്ഞു. ശ്രീലങ്കയിലും അതുപോലെയായിരിക്കുമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. അവിടത്തെ അവസ്ഥ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
ഹോട്ടലിലെത്തി ചെക്ക്-ഇൻ ചെയ്തു. സമയം വളരെ നേരത്തെയായിരുന്നെങ്കിലും അവർ എനിക്ക് റൂം അനുവദിച്ചു.
റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന ഉടൻ ശക്തമായ സിഗരറ്റ് മണം. സിഗരറ്റിന്റെ മണം എനിക്ക് ഒട്ടും സഹിക്കാനാവില്ല. ഞാൻ ഉടൻ പുറത്തിറങ്ങി റിസപ്ഷനിലേക്ക് പോയി. റൂം മാറ്റണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു.
പുതിയ റൂം തയ്യാറാകാൻ കുറച്ച് സമയം വേണമെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. ഞാൻ വിശക്കുന്നുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ലഗേജ് അവിടെ വെച്ചിട്ട് റസ്റ്റോറന്റിൽ പോയി ഭക്ഷണം കഴിക്കാമെന്നും പുതിയ റൂം തയ്യാറായാൽ ലഗേജ് നേരിട്ട് അവിടെ എത്തിക്കാമെന്നും പറഞ്ഞു.
റസ്റ്റോറന്റിലെത്തിയപ്പോൾ സമയം ഏകദേശം പതിനൊന്ന് മണിയായിരുന്നു. ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് ചോദിച്ചപ്പോൾ അത് കഴിഞ്ഞുവെന്നും ഉച്ചഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കുകയാണെന്നും പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ ആദ്യമായി ശ്രീലങ്കൻ ബീഫ് കൊത്തു ഓർഡർ ചെയ്തു. കൂടെ ഇളനീരും.
ഭക്ഷണം നല്ല രുചിയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ എരിവ് എനിക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും കൂടുതലായിരുന്നു. ഞാൻ അധികം എരിവ് കഴിക്കാത്ത ആളാണ്. വിദേശ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോകുമ്പോൾ ഞാൻ എപ്പോഴും “Non-Spicy” ഭക്ഷണമാണ് ഓർഡർ ചെയ്യാറുള്ളത്.
അപ്പോൾ അവർ ചോദിക്കും.
നീ ശരിക്കും ഇന്ത്യക്കാരനാണോ?
ബീഫ് കൊത്തു മുഴുവൻ കഴിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്നാൽ രണ്ട് ഗ്ലാസ് ഇളനീർ കുടിച്ചു!
ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം പുതിയ റൂം ലഭിച്ചു. ഒരു നല്ല കുളി കഴിഞ്ഞ് കുറച്ചുനേരം വിശ്രമിച്ചു.
വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ കൊളംബോ നഗരം കാണാൻ ഇറങ്ങി. ഈ പ്രാവശ്യം PickMe വഴി ഒരു മോട്ടോർബൈക്ക് ബുക്ക് ചെയ്തു.
കാറിനേക്കാൾ ചെലവ് വളരെ കുറവ്. ട്രാഫിക്കിൽ വാഹനങ്ങൾക്കിടയിലെ ചെറിയ ഇടങ്ങളിലൂടെ മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയുന്നതിനാൽ കാറിനെ അപേക്ഷിച്ച് കാത്തിരിപ്പ് സമയവും കുറവായിരുന്നു. കൊളംബോ കാണാൻ പിന്നീട് ഞാൻ കൂടുതലായി ആശ്രയിച്ചത് ബൈക്കിനെയായിരുന്നു.
PickMe വഴി ഓട്ടോറിക്ഷയും ബുക്ക് ചെയ്യാം. മഴയോ ശക്തമായ വെയിലോ ഉള്ള സമയങ്ങളിൽ കാറിനെക്കാൾ ചെലവ് കുറഞ്ഞ മറ്റൊരു നല്ല മാർഗമാണത്.
ആദ്യമായി പോയത് പേട്ട മാർക്കറ്റിലേക്കായിരുന്നു. അവിടെ ഇറങ്ങിയ നിമിഷം തന്നെ എനിക്ക് കോഴിക്കോട്ടെ പാളയം മാർക്കറ്റാണ് ഓർമ്മവന്നത്.
തിരക്കേറിയ വഴികൾ, ചെറിയ കടകൾ, ആളുകളുടെ തിരക്ക്, നടുവിലൂടെ പോകുന്ന വാഹനങ്ങൾ — എല്ലാം വളരെ പരിചിതമായി തോന്നി.
മാർക്കറ്റിനുള്ളിൽ തന്നെ ഒരു ബസ് സ്റ്റാൻഡുമുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പോയത് ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നതിനാൽ പല കടകളും അടഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
അവിടെ നിന്ന് നടന്നെത്താവുന്ന ദൂരത്തിലായിരുന്നു ജാമി ഉൽ അൽഫാർ പള്ളി, അഥവാ റെഡ് മോസ്ക്. ചുവപ്പും വെള്ളയും നിറങ്ങൾ ചേർന്ന പള്ളിയുടെ രൂപകൽപ്പന ദൂരത്തുനിന്നുതന്നെ ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കും. കൊളംബോയിലെ ഏറ്റവും വ്യത്യസ്തമായ കാഴ്ചകളിലൊന്നായിരുന്നു അത്.
അതിനുശേഷം പോയത് ലോട്ടസ് ടവറിലേക്കായിരുന്നു. മുകളിലെ നിരീക്ഷണ ഡെക്കിൽ നിന്ന് കൊളംബോ നഗരവും കടലും നോക്കിക്കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. താഴെ തിരക്കേറിയ നഗരത്തിലൂടെ നടന്നതിന് ശേഷം അതേ നഗരത്തെ വളരെ ഉയരത്തിൽ നിന്ന് നോക്കിക്കാണുന്നത് മറ്റൊരു അനുഭവമായിരുന്നു.
അടുത്തതായി കൊളംബോ പോർട്ട് സിറ്റിയിലേക്ക് പോയി. വിശാലമായ നടപ്പാതകളും കടൽക്കാറ്റും ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷവും കൊളംബോയിലെ തിരക്കിൽ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായി തോന്നി.
ആ ദിവസത്തെ യാത്ര അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് വീണ്ടും ശ്രീലങ്കൻ ഭക്ഷണം പരീക്ഷിച്ചു. നെയ്ച്ചോറും ചിക്കൻ കറിയും കൂടെ പരമ്പരാഗത സൈഡ് ഡിഷുകളും, പൊരിച്ച നത്തോലി മീനും, ഇളനീരും.
അങ്ങനെ കൊളംബോയിലെ ആദ്യ ദിവസം അവസാനിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം മുതൽ ശ്രീലങ്കയുടെ മലനിരകളിലേക്കുള്ള യാത്ര ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു.
കൊളംബോയിൽ നിന്ന് സിഗിരിയയിലേക്ക് ഏകദേശം നാലഞ്ച് മണിക്കൂർ യാത്ര. വഴിയിൽ ഇടയ്ക്കിടെ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രി പത്ത് മണിയോടെയാണ് സിഗിരിയയിലെത്തിയത്.
അന്ന് താമസിക്കാൻ ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്നത് ഒരു ഹോംസ്റ്റേയിലായിരുന്നു. വലിയ ഹോട്ടലോ റിസോർട്ടോ ഒന്നുമല്ല. ഒരു സാധാരണ വീട്.
അവിടത്തെ മുറി കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് കുട്ടിക്കാലത്തെ വീടുകളാണ് ഓർമ്മവന്നത്. പണ്ടത്തെ വീടുകളിൽ പുറത്തുനിന്ന് നേരിട്ട് കയറാൻ കഴിയുന്ന ഒരു മുറിയുണ്ടാകുമായിരുന്നു. നാട്ടിൽ ചിലർ അതിനെ “ഓഫീസ് മുറി” എന്ന് വിളിക്കും.
ഏകദേശം അതുപോലെയൊരു മുറിയായിരുന്നു എനിക്ക് ലഭിച്ചത്. കൂടെ അറ്റാച്ച്ഡ് ബാത്ത്റൂമും.
രാത്രി വൈകിയെത്തിയതിനാൽ നേരെ ഉറങ്ങാൻ പോയി.
അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ അഞ്ചുമണിക്ക് തന്നെ എഴുന്നേറ്റു. ലക്ഷ്യം പിദുരംഗല പാറയുടെ മുകളിൽ നിന്ന് സൂര്യോദയം കാണുക എന്നതായിരുന്നു.
പുലർച്ചെയായതിനാൽ കാലാവസ്ഥ നല്ല തണുപ്പായിരുന്നു. ഏകദേശം 45 മിനിറ്റ് എടുത്താണ് മുകളിലെത്തിയത്.
തുടക്കത്തിൽ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും തോന്നിയില്ല. മുകളിലേക്ക് പോകുന്തോറും കയറ്റം പ്രയാസകരമായി. അവസാന ഭാഗത്തെത്തിയപ്പോൾ ശരിക്കും ക്ഷീണിച്ചു.
മുകളിലെത്തിയ നിമിഷം ആ ക്ഷീണമെല്ലാം മറന്നുപോയി.
ചുറ്റും മലനിരകളും പച്ചപ്പും. മുന്നിൽ സിഗിരിയ, അഥവാ ലയൺ റോക്ക്. പുലർച്ചെയുടെ തണുത്ത കാറ്റും പതുക്കെ വെളിച്ചം പരക്കുന്ന ആകാശവും. അവിടെനിന്നുള്ള കാഴ്ച അതിമനോഹരമായിരുന്നു.
സൂര്യോദയത്തിനായി കുറച്ചുനേരം കാത്തിരുന്നു. പാറയുടെ മുകളിൽ ഒരാൾ ചായ വിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെനിന്ന് ഒരു ശ്രീലങ്കൻ ചായ വാങ്ങി.
ഒരു വലിയ പാറയുടെ മുകളിൽ ഇരുന്ന്, മുന്നിൽ സിഗിരിയയും ചുറ്റും മലനിരകളും നോക്കിക്കൊണ്ട് ചൂടുള്ള ചായ കുടിച്ചു.
യാത്രയിൽ നമ്മൾ ഓർത്തുവെക്കുന്നത് പലപ്പോഴും വലിയ കാര്യങ്ങളല്ല. ഇത്തരത്തിലുള്ള ചെറിയ നിമിഷങ്ങളാണ്.
സത്യത്തിൽ പിദുരംഗല ഇറങ്ങിയ ശേഷം സിഗിരിയ പാറയും കയറണമെന്നായിരുന്നു എന്റെ പദ്ധതി. പിദുരംഗല കയറി മുകളിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും ആ തീരുമാനം മാറി.
ഇന്നത്തേക്ക് ഒരു പാറ മതി!
കുറച്ച് ഫോട്ടോകളും വീഡിയോകളും എടുത്ത് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി.
അടുത്ത യാത്ര ഹബരണയിലെ ഇക്കോ പാർക്ക് സഫാരിയിലേക്കായിരുന്നു. സിഗിരിയയിൽ നിന്ന് ഏകദേശം അരമണിക്കൂർ യാത്ര.
കെനിയയിലെ മാസായി മാരയിലും ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിലും സഫാരി അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, വീണ്ടും സഫാരി പോകാനുള്ള ഇഷ്ടം എനിക്ക് ഇപ്പോഴും കുറഞ്ഞിട്ടില്ല.
ജീപ്പിൽ കയറി യാത്ര തുടങ്ങി. അധികം വൈകാതെ ആനക്കൂട്ടങ്ങളെ കാണാൻ തുടങ്ങി. വലിയ ആനകൾക്കൊപ്പം കുഞ്ഞാനകളും. അവ കൂട്ടമായി നടന്നുപോകുന്നതും പുല്ല് തിന്നുന്നതും അടുത്തുനിന്ന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.
എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഗൈഡ് വളരെ നല്ല ആളായിരുന്നു. ആനകളെക്കുറിച്ചും അവയുടെ ജീവിതരീതികളെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം ആവേശത്തോടെ വിശദീകരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഞാൻ അപ്പോഴേക്കും മറ്റൊരു ലോകത്തായിരുന്നു.
ഒരു കൈയിൽ ഫോൺ. ഫോട്ടോ എടുക്കണം. വീഡിയോ എടുക്കണം. അടുത്ത ആന എവിടെയെന്ന് നോക്കണം.
ഇതിനിടയിൽ ഗൈഡ് എന്തൊക്കെയോ വിശദീകരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
മ്മ്… മ്മ്…
ഞാൻ ഇടയ്ക്കിടെ മറുപടി കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
സത്യത്തിൽ അദ്ദേഹം പറയുന്നതിന്റെ പകുതി പോലും ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. എനിക്ക് ആനകളുടെ ചരിത്രം പഠിക്കുന്നതിനേക്കാൾ അവയെ നേരിൽ കാണാനും നല്ല ഫോട്ടോകളും വീഡിയോകളും എടുക്കാനുമായിരുന്നു കൂടുതൽ താൽപര്യം.
ഒന്നും മിണ്ടാതിരുന്നാൽ ഇത്രയും ആവേശത്തോടെ സംസാരിക്കുന്ന ഗൈഡിന് വിഷമമാകുമല്ലോ. അതുകൊണ്ട് ഇടയ്ക്കിടെ,
മ്മ്… മ്മ്…
എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു!
സഫാരി കഴിഞ്ഞതോടെ ഇനി ശ്രീലങ്കയുടെ മലനിരകളിലേക്ക് യാത്ര തുടരാനുള്ള സമയമായി.
അടുത്ത പ്രധാന ലക്ഷ്യം നുവറ എലിയ ആയിരുന്നു. നേരെ അവിടേക്ക് പോകാതെ ആദ്യം കാൻഡിയിലേക്ക് പോകാനാണ് തീരുമാനിച്ചത്.
യാത്രയ്ക്കിടെ കണ്ഡലാമ തടാകത്തിനരികിൽ കുറച്ചുനേരം നിർത്തി.
ചില സ്ഥലങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ അവയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയണമെന്നോ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണമെന്നോ തോന്നില്ല. കുറച്ചുനേരം അവിടെ നിൽക്കാനും മുന്നിലുള്ള കാഴ്ച നോക്കിക്കാണാനും മാത്രം തോന്നും.
കണ്ഡലാമ തടാകം എനിക്ക് അത്തരമൊരു സ്ഥലമായിരുന്നു.
ശാന്തമായ ജലാശയം, ചുറ്റും പച്ചപ്പ്, ദൂരെയുള്ള മലനിരകൾ.
ഫോട്ടോകളിൽ പകർത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും നേരിൽ കണ്ട ആ ഭംഗി ഒരു ചിത്രത്തിനും പൂർണമായി ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നി.
അവിടെ കുറച്ചുനേരം ചെലവഴിച്ച ശേഷം യാത്ര തുടർന്നു. ഏകദേശം മൂന്ന് മണിക്കൂർ യാത്രയ്ക്കുശേഷം കാൻഡിയിലെത്തി.
അന്ന് കാൻഡിയിൽ കനത്ത മഴയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് വലിയ യാത്രകളൊന്നും നടത്താതെ താമസസ്ഥലത്ത് വിശ്രമിച്ചു.
ഞാൻ താമസിച്ചിരുന്ന സ്ഥലം ഉയർന്ന പ്രദേശത്തായിരുന്നു. അവിടെനിന്ന് ചുറ്റുമുള്ള മലനിരകളും നഗരത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളും കാണാൻ സാധിച്ചു.
മഴ കുറഞ്ഞപ്പോൾ വൈകുന്നേരം കാൻഡി നഗരത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി. നഗരത്തിലൂടെ കുറച്ചുനേരം നടന്നു. ഒരു ശ്രീലങ്കൻ കാപ്പി കുടിച്ചു. പിന്നീട് കാൻഡി തടാകത്തിന്റെ കരയിലൂടെ നടന്നു.
മഴ കഴിഞ്ഞുള്ള തണുത്ത കാലാവസ്ഥയിൽ തടാകത്തിനരികിലൂടെ വെറുതെ നടക്കുന്നത് തന്നെ നല്ലൊരു അനുഭവമായിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ നുവറ എലിയയിലേക്കുള്ള യാത്ര ആരംഭിച്ചു.
കാൻഡിയിൽ നിന്ന് നുവറ എലിയയിലേക്ക് ഏകദേശം മൂന്ന് മണിക്കൂർ യാത്ര. ശ്രീലങ്കയിലെ മലനിരകളിലൂടെയുള്ള യാത്രയിൽ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്തുന്നതിനെക്കാൾ മനോഹരമാണ് പലപ്പോഴും അവിടേക്കുള്ള വഴി.
വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞ മലമ്പാതകൾ, ചുറ്റും പച്ചപ്പ്, തേയിലത്തോട്ടങ്ങൾ, തണുത്ത കാലാവസ്ഥ.
വഴിയിലെ ആദ്യ പ്രധാന സ്റ്റോപ്പ് റംബോഡ വെള്ളച്ചാട്ടമായിരുന്നു. വെള്ളച്ചാട്ടവും ചുറ്റുമുള്ള മലനിരകളും ആസ്വദിച്ച ശേഷം അവിടെനിന്ന് ശ്രീലങ്കൻ പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിച്ചു.
പോൾ റൊട്ടിയും സാമ്പോളും.
തേങ്ങ ചേർത്ത് തയ്യാറാക്കുന്ന പോൾ റൊട്ടി ശ്രീലങ്കയിലെ സാധാരണ ഭക്ഷണങ്ങളിലൊന്നാണ്. കൂടെ നല്ല എരിവുള്ള സാമ്പോളും.
എരിവ് അധികം കഴിക്കാത്ത എനിക്ക് സാമ്പോൾ വീണ്ടും ഒരു വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. എങ്കിലും മലനിരകൾ നോക്കിയിരുന്ന് ചൂടുള്ള പോൾ റൊട്ടി കഴിക്കുന്നത് വേറിട്ടൊരു അനുഭവമായിരുന്നു.
അവിടെനിന്ന് ബ്ലൂ ഫീൽഡ് തേയിലത്തോട്ടത്തിലേക്ക് പോയി.
കണ്ണെത്താദൂരത്തോളം വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന തേയിലത്തോട്ടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നടന്നു. തേയിലച്ചെടികളിൽ നിന്ന് ഇലകൾ നുള്ളിയെടുത്തു. പിന്നീട് ഫാക്ടറിക്കുള്ളിൽ കയറി തേയില നിർമ്മാണത്തിന്റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങൾ കണ്ടു.
അവിടെവച്ചാണ് ഗോൾഡൻ ടിപ്സ് ടീ, സിൽവർ ടിപ്സ് ടീ എന്നീ വിലകൂടിയ തേയില ഇനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആദ്യമായി അറിയുന്നത്.
തേയിലച്ചെടിയുടെ ഇളം മൊട്ടുകൾ തിരഞ്ഞെടുത്താണ് ഇവ നിർമ്മിക്കുന്നതെന്നും വളരെ കുറഞ്ഞ അളവിൽ മാത്രമാണ് ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നതെന്നും അവിടെയുള്ളവർ വിശദീകരിച്ചു.
വില കേട്ടപ്പോൾ വാങ്ങാനുള്ള ആഗ്രഹം അവിടെവച്ചുതന്നെ അവസാനിച്ചു!
എങ്കിലും അവയെക്കുറിച്ച് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത് രസകരമായിരുന്നു.
അടുത്ത യാത്ര അംബേവെല ഫാമിലേക്കായിരുന്നു. ഫാമിനുള്ളിൽ ധാരാളം പശുക്കളെ കാണാനും അവയെ പരിപാലിക്കുന്ന രീതികളും ഫാമിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളും അടുത്തുനിന്ന് മനസ്സിലാക്കാനും കഴിഞ്ഞു.
വിവിധ പാലുൽപ്പന്നങ്ങളും അവിടെ വിൽപ്പനയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനായി കുറച്ച് നെയ്യ് കുപ്പികളും വാങ്ങി.
അടുത്ത യാത്ര ഹോർട്ടൺ പ്ലെയിൻസ് നാഷണൽ പാർക്കിലേക്കായിരുന്നു.
അവിടേക്കുള്ള യാത്ര തന്നെ മനോഹരമായിരുന്നു. വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞ മലമ്പാതകൾ, പച്ചപ്പ്, മലനിരകൾ, തണുത്ത കാലാവസ്ഥ.
പ്രവേശന കവാടത്തിലെത്തിയപ്പോൾ ധാരാളം ആളുകളുണ്ടായിരുന്നു. പലരും ഫോട്ടോകൾ എടുക്കുകയും നടത്തം തുടങ്ങാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലുമായിരുന്നു.
മിക്കവരുടെയും കൈയിൽ വെള്ളക്കുപ്പിയും കുടയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ കൈയിൽ ആകെയുണ്ടായിരുന്നത് ഫോൺ മാത്രം!
ഇത്രയും ദൂരം നടക്കേണ്ടിവരുമെന്ന് ഞാൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. ചിലർ മഴ പെയ്യാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ കൈയിൽ കുടയുമില്ല. അകത്തേക്ക് പോയാൽ മഴ പെയ്താൽ കയറി നിൽക്കാൻ ഒരു സ്ഥലവുമില്ല.
മഴ വന്നാൽ നനഞ്ഞുകൊണ്ട് നടക്കുക തന്നെ!
എന്തായാലും വന്നതല്ലേ, നടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
കാലാവസ്ഥ നല്ല തണുപ്പായിരുന്നു. എന്നാൽ കുറച്ചുദൂരം നടന്നപ്പോഴേക്കും ഞാൻ വിയർക്കാൻ തുടങ്ങി.
മുന്നോട്ട് പോകുന്തോറും പ്രവേശന കവാടത്തിലെ തിരക്ക് കുറഞ്ഞുവന്നു. പുൽമേടുകളും മേഘവനങ്ങളും കടന്ന് യാത്ര തുടർന്നു.
ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ ചുറ്റും ആരെയും കാണാനില്ലാതെ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായി. ചെറിയൊരു പേടി തോന്നി. എങ്കിലും തിരികെ പോകാതെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
കുറച്ചുദൂരം കൂടി നടന്നശേഷം ബേക്കേഴ്സ് ഫാൾസിലെത്തി.
നീണ്ട നടത്തത്തിനൊടുവിൽ വെള്ളച്ചാട്ടം കാണുമ്പോൾ തന്നെ ഒരു ആശ്വാസം തോന്നി. ചുറ്റുമുള്ള പച്ചപ്പും വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ ശബ്ദവും തണുത്ത അന്തരീക്ഷവും കുറച്ചുനേരത്തേക്കെങ്കിലും നടത്തത്തിന്റെ ക്ഷീണം മറക്കാൻ സഹായിച്ചു.
അവിടെ കുറച്ചുനേരം ചെലവഴിച്ച ശേഷം വീണ്ടും നടത്തം തുടർന്നു.
അടുത്ത ലക്ഷ്യം വേൾഡ്സ് എൻഡ് ആയിരുന്നു.
പേര് കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ അവിടെനിന്നുള്ള വിശാലമായ മലനിരകളും താഴ്വരകളും കാണാമെന്ന വലിയ പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു.
അവിടെയെത്തിയപ്പോൾ എന്നെ കാത്തിരുന്നത് മറ്റൊരു കാഴ്ചയായിരുന്നു.
ചുറ്റും കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞ്.
മുന്നിലുള്ള കാഴ്ചകളെല്ലാം മഞ്ഞിനുള്ളിൽ മറഞ്ഞിരുന്നു.
മലനിരകളോ താഴ്വരകളോ ഒന്നും വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇത്രയും ദൂരം നടന്നെത്തിയിട്ട് പ്രതീക്ഷിച്ച കാഴ്ച കാണാൻ കഴിയാത്തതിൽ ചെറിയൊരു നിരാശ തോന്നി.
എങ്കിലും വേൾഡ്സ് എൻഡിലെത്തിയതിന്റെ ഓർമ്മയ്ക്കായി അവിടെയുള്ള ബോർഡിനരികിൽ കുറച്ച് ഫോട്ടോകൾ എടുത്തു.
ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച കാഴ്ചകളല്ല യാത്ര നമുക്ക് നൽകുന്നത്. അന്ന് വേൾഡ്സ് എൻഡ് എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചത് വിശാലമായ താഴ്വരകളുടെ കാഴ്ചയല്ല, മൂടൽമഞ്ഞിൽ മറഞ്ഞുനിന്ന മറ്റൊരു അനുഭവമായിരുന്നു.
കുറച്ചുനേരം അവിടെ ചെലവഴിച്ച ശേഷം വീണ്ടും നടത്തം തുടർന്നു.
അങ്ങനെ ഏകദേശം രണ്ടര മണിക്കൂർ നടന്നശേഷം യാത്ര പൂർത്തിയാക്കി പുറത്തേക്കെത്തി.
അപ്പോഴേക്കും നല്ല ദാഹമുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്തുവന്നപ്പോൾ ഒരു ടാപ്പ് കണ്ടു.
അത് കുടിവെള്ളമാണോ അല്ലയോ എന്നൊന്നും എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. ദാഹം അത്രയേറെ ആയിരുന്നതിനാൽ മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ ഞാൻ ആ വെള്ളം കുടിച്ചു!
ഒരു വെള്ളക്കുപ്പിയോ കുടയോ പോലും കൈയിൽ കരുതാതെ, ഇത്രയും ദൂരം നടക്കേണ്ടിവരുമെന്ന് അറിയാതെ തുടങ്ങിയ യാത്രയായിരുന്നു അത്.
ക്ഷീണവും ദാഹവും ചെറിയൊരു പേടിയുമൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഹോർട്ടൺ പ്ലെയിൻസിലെ ആ നടത്തം ശ്രീലങ്കൻ യാത്രയിലെ മറക്കാനാവാത്ത ഓർമ്മകളിലൊന്നായി മാറി.
അവിടെനിന്ന് അടുത്തതായി പോയത് സ്ട്രോബെറി ഫാമിലേക്കായിരുന്നു.
കാലാവസ്ഥ കാരണം ഫാം അടച്ചിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ശരിക്കും വിഷമമായി. ഫാം കാണാനും അവിടെ കുറച്ചുനേരം ചെലവഴിക്കാനും നല്ല ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ മകൾക്ക് സ്ട്രോബെറി വളരെ ഇഷ്ടമാണ്. അതുകൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനായി വാങ്ങണമെന്ന് ആദ്യം തോന്നി. എന്നാൽ അവിടെ ലഭിക്കുന്ന ഫ്രഷ് സ്ട്രോബെറികൾ രണ്ട് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞു.
അന്നോ അടുത്ത ദിവസമോ നാട്ടിലേക്ക് മടക്കമില്ലാത്തതിനാൽ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ വാങ്ങിയിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് മനസ്സിലായി.
എങ്കിലും വെറുതെ മടങ്ങാൻ തോന്നിയില്ല. യാത്രയ്ക്കിടെ കഴിക്കാനായി ഒരു ചെറിയ ബോക്സ് സ്ട്രോബെറി വാങ്ങി അവിടെനിന്ന് മടങ്ങി.
അടുത്ത ദിവസം നുവറ എലിയയിൽ നിന്ന് എല്ലയിലേക്കുള്ള ട്രെയിൻ യാത്രയായിരുന്നു.
എന്റെ ശ്രീലങ്കൻ യാത്രയിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അനുഭവങ്ങളിലൊന്ന്.
ഏകദേശം രണ്ട് മണിക്കൂർ നീണ്ട യാത്ര.
ട്രെയിൻ പതുക്കെ തേയിലത്തോട്ടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. മഞ്ഞുമൂടിയ മലനിരകൾ, കാടുകൾ, ചെറിയ ഗ്രാമങ്ങൾ, ഓരോ വളവിലും പുതിയൊരു കാഴ്ച.
ജനലിനരികിൽ ഇരുന്ന് ശ്രീലങ്കയുടെ മലനാടൻ സൗന്ദര്യം നോക്കിക്കാണുമ്പോൾ, ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്തുന്നതിനെക്കാൾ മനോഹരം യാത്ര തന്നെയാണെന്ന് തോന്നി.
എല്ലയിലെത്തിയ ശേഷം നേരെ പോയത് നൈൻ ആർച്ചസ് ബ്രിഡ്ജിലേക്കായിരുന്നു.
ശ്രീലങ്കയിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ സ്ഥലങ്ങളിലൊന്നായതിനാൽ അത് നേരിൽ കാണണമെന്ന ആഗ്രഹം യാത്ര പ്ലാൻ ചെയ്ത സമയം മുതലേ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചുറ്റും പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ തേയിലത്തോട്ടങ്ങൾക്കും കാടുകൾക്കും നടുവിൽ നിൽക്കുന്ന ആ പഴയ പാലം ചിത്രങ്ങളിൽ കണ്ടതുപോലെ തന്നെ മനോഹരമായിരുന്നു.
ഞാൻ എത്തിയ സമയത്ത് ട്രെയിൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പലരും ഫോട്ടോകൾ എടുക്കുകയും പാലത്തിലൂടെ നടന്നുനോക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ട്രെയിൻ കടന്നുപോകുന്ന കാഴ്ച കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, അവിടത്തെ ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷവും ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതിഭംഗിയും ആ സ്ഥലത്തെ മനോഹരമാക്കി.
കുറച്ചുനേരം അവിടെ ചെലവഴിച്ച ശേഷം ഫോട്ടോകളും വീഡിയോകളും എടുത്ത് ഫ്ലയിംഗ് രാവണ അഡ്വഞ്ചർ പാർക്കിലേക്കുള്ള യാത്ര തുടർന്നു.
എനിക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആവേശമുണ്ടായിരുന്നത് മലനിരകളുടെ മനോഹരമായ കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് ഊഞ്ഞാലാടാനായിരുന്നു.
അന്ന് കാലാവസ്ഥ മേഘാവൃതമായിരുന്നു. മലനിരകളുടെ കാഴ്ചകളെല്ലാം മേഘങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞിരുന്നു.
കാലാവസ്ഥ തെളിയുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ കുറച്ചുനേരം കാത്തിരുന്നു. മാറ്റമൊന്നുമുണ്ടായില്ല.
മനോഹരമായ കാഴ്ചകളില്ലാതെ ഊഞ്ഞാലാടിയാൽ ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ച അനുഭവം ലഭിക്കില്ലെന്ന് തോന്നിയതിനാൽ, ഒടുവിൽ ആ ആഗ്രഹം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവന്നു.
അതിനുശേഷം രാവണ വെള്ളച്ചാട്ടം കാണാൻ പോയി.
അപ്പോഴേക്കും മഴ ശക്തമായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അതുകൊണ്ട് വെള്ളച്ചാട്ടവും ശരിയായി ആസ്വദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ശരിക്കും നിരാശ തോന്നി.
യാത്രകൾ എല്ലായ്പ്പോഴും നമ്മൾ പ്ലാൻ ചെയ്തതുപോലെ നടക്കണമെന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ യാത്രയുടെ പ്ലാൻ തീരുമാനിക്കും. ചിലപ്പോൾ കാലാവസ്ഥ തീരുമാനിക്കും.
അവിടെനിന്ന് നേരെ വിമാനത്താവളത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര ആരംഭിച്ചു.
ഏകദേശം അഞ്ച് മണിക്കൂർ ഡ്രൈവ്.
കാറിന്റെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ ശ്രീലങ്കയിലെ കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങൾ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
യാത്രയിലുടനീളം പലപ്പോഴും എനിക്ക് കേരളത്തിലൂടെ തന്നെയാണ് യാത്ര ചെയ്യുന്നതെന്ന് തോന്നിയിരുന്നു.
പച്ചപ്പ്, മഴ, തെങ്ങുകൾ, വഴിയോരത്തെ ചെറിയ കടകൾ, പൂവൻപഴം, ചക്ക, പൈനാപ്പിൾ, ഇളനീർ — എല്ലാം എവിടെയോ കണ്ടുപരിചയമുള്ളതുപോലെ.
ഒരു വിദേശരാജ്യത്ത് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോഴും ഇടയ്ക്കിടെ സ്വന്തം നാടിന്റെ ഓർമ്മകൾ വരുന്നത് വിചിത്രമായൊരു അനുഭവമാണ്.
വഴിയോരത്ത് കണ്ട പഴങ്ങളും മറ്റു സാധനങ്ങളും വാങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകണമെന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നി. ലഗേജിൽ സ്ഥലമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അപ്പോൾ തന്നെ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു.
ഇനി ഒരിക്കൽ ശ്രീലങ്കയിലേക്ക് വരുകയാണെങ്കിൽ ഒരു അധിക സ്യൂട്ട്കേസ് കൊണ്ടുവരണം!
ഈ യാത്രയിൽ എനിക്ക് തോന്നിയ പ്രധാന ബുദ്ധിമുട്ട് സ്ഥലങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള യാത്രാസമയം തന്നെയായിരുന്നു.
ശ്രീലങ്കയിൽ കാണാൻ അത്രയും മനോഹരമായ സ്ഥലങ്ങളുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരു സ്ഥലത്ത് നിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്ക് പോകാൻ പലപ്പോഴും മണിക്കൂറുകൾ കാറിൽ ഇരിക്കേണ്ടിവരും.
കുറഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ കൂടുതൽ സ്ഥലങ്ങൾ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന എന്നെപ്പോലുള്ള യാത്രക്കാർക്ക് അത് ചെറിയൊരു ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.
ഭാവിയിൽ പ്രധാന വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന വേഗത്തിലുള്ള ട്രെയിനുകളോ മറ്റു ഗതാഗത സംവിധാനങ്ങളോ വന്നാൽ ശ്രീലങ്കയിലൂടെയുള്ള യാത്ര കൂടുതൽ എളുപ്പമാകുമെന്ന് തോന്നി.
അങ്ങനെ വിമാനത്താവളത്തിലേക്കുള്ള ആ നീണ്ട യാത്രയോടെ എന്റെ ശ്രീലങ്കൻ യാത്ര അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു.
പ്ലാൻ ചെയ്തതെല്ലാം കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
മഴ കാരണം ചില അനുഭവങ്ങൾ നഷ്ടമായി.
സിഗിരിയ പാറ കയറിയില്ല.
സ്ട്രോബെറി ഫാം കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
എല്ലയിൽ ഊഞ്ഞാലാടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
രാവണ വെള്ളച്ചാട്ടവും ശരിയായി ആസ്വദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഒരു യാത്രയുടെ ഓർമ്മകൾ നമ്മൾ കണ്ട സ്ഥലങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിൽ മാത്രമല്ലല്ലോ.
വിമാനത്താവളത്തിൽ നിന്ന് എന്നെ കൊണ്ടുപോയ ഡ്രൈവറുടെ സ്നേഹം.
പിദുരംഗലയുടെ മുകളിൽ ഇരുന്ന് കുടിച്ച ചൂടുള്ള ചായ.
ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് കരുതി ആവേശത്തോടെ സംസാരിച്ച സഫാരി ഗൈഡിനോട് പറഞ്ഞ “മ്മ്… മ്മ്…”
കണ്ഡലാമ തടാകത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദത.
മഴ കഴിഞ്ഞ കാൻഡി നഗരം.
മലനിരകൾ നോക്കിയിരുന്ന് കഴിച്ച ചൂടുള്ള പോൾ റൊട്ടി.
വില കേട്ടപ്പോൾ വാങ്ങാനുള്ള ആഗ്രഹം ഉപേക്ഷിച്ച സിൽവർ ടിപ്സ് ടീ.
കൈയിൽ വെള്ളക്കുപ്പിയോ കുടയോ ഇല്ലാതെ നടന്ന ഹോർട്ടൺ പ്ലെയിൻസ്.
ദാഹം സഹിക്കാതെ കുടിവെള്ളമാണോ എന്നുപോലും അറിയാതെ കുടിച്ച ടാപ്പിലെ വെള്ളം.
മകളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ച ആ ചെറിയ ബോക്സ് സ്ട്രോബെറി.
മഞ്ഞുമൂടിയ മലനിരകൾക്കിടയിലൂടെ നീങ്ങിയ ട്രെയിൻ.
മഴ കാരണം നടക്കാതെ പോയ ചില ആഗ്രഹങ്ങൾ.
ഇവയൊക്കെയാണ് എന്റെ ശ്രീലങ്ക.
കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒരു രാജ്യത്തെ മുഴുവനായി കാണാനാവില്ല.
പക്ഷേ ചില രാജ്യങ്ങൾ നമ്മളെ വീണ്ടും വിളിക്കും.
കാണാതെ പോയ സ്ഥലങ്ങളിലേക്കും നടക്കാതെ പോയ വഴികളിലേക്കും പൂർത്തിയാകാതെ പോയ ആഗ്രഹങ്ങളിലേക്കും.
എനിക്ക് ശ്രീലങ്ക അത്തരമൊരു രാജ്യമായി.
ഒരിക്കൽ കൂടി വരണം.
കുറച്ചുകൂടി സമയവുമായി.
നല്ല കാലാവസ്ഥയുമായി.
പിന്നെ തീർച്ചയായും…
ഒരു അധിക സ്യൂട്ട്കേസുമായി!
~അദീബ് ഫർഹാൻ
Comments
Post a Comment